Emilio
Sánchez del Peso leva máis de 20 días en folga de fame INDEFINIDA
en protesta polos malos tratos e torturas no cárcere de A Lama,
Pontevedra.
Emilio
púxose en folga de fame o 14 de agosto de 2014 en protesta polos
malos tratos e torturas que están a recibir os presos no Bunker, o
modulo de illamento.
Emilio
é un preso común, integrante da Campaña Cárcere= Tortura, ao que
lle queda menos de 2 anos e medio para sair en liberdade total
despois de máis de 10 anos de presidio, pero a súa vontade
loitadora fixo que nunca tivera permisos e que nunca fora progresado
a 2º grao.
Sen
embargo si que pasou moitas veces polo illamento. A última vez que
estivo no bunker foi pouco antes de morrer Gaviotu, fai 2 meses e
medio, denunciando aquela vez o que para el era un asasinato.
Farto
de ver e padecer a brutalidade do sistema penitenciario e despois de
ser sancionado e comprobar as torturas que nises mesmos días lle
estaban aplicando a outros presos decidiu esta radical e última
forma de protesta.
Os
obxectivos desta acción son:
Deixar
claro que segue habendo presxs que loitan pese ás dificultades
extremas e a represión brutal á que se enfrontan.
Aportar,
unha vez máis, un exemplo claro de loita que poda ser aproveitado
polxs activistas polos dereitos humanos e a poboación activa en
xeral para difundir e visibilizar as condicións lamentables en
que se atopa a poboación reclusa.
Aportar
o seu gran de área ao debate das novas accións a realizar polxs
presxs conscientes, como pequeno empuxe á campaña contra os
tratos degradantes, malia saber que esta acción non é a única
forma nin a máis idónea.
Visibilizar,
ante os medios de información e ante as institucións públicas
que deberían velar polos dereitos das personas en internamiento
pechado, a realidade de malos tratos e indefensión xurídica e
social dentro das prisións.
Con
iste acto denuncia:
-
As
torturas e malos tratos habituais, sobretodo en illamento.
-
A connivencia do servizo sanitario ante as torturas e malos tratos
así como a pouca humanidade dalgúns traballadores sanitarios.
-
A inactividade do Xulgado de Vixiancia Penitenciaria na defensa e
garantía dos dereitos das persoas presas.
-
A pasividade das institucións públicas ante os atropelos aos
dereitos dxs presxs,
-
A ineficacia das denuncias de torturas que son constantemente
arquivadas.
-
A inexistencia de tratamento penitenciario, actividades, ximnasio,
traballo, etc, sobretodo en módulos pechados....
-
As sancións encubertas (deixarte sen as túas cousas, sair só ó
patio, non procurarche medicinas, etc....).
-
As coaccións ilegais como a intervención sistemática do correo,
incomunicar ó preso coa súa contorna social, as continuas ameazas
dos carceleiros con sancións ou a dificultade para obter beneficios
penitenciarios.
-
O mantemento de grao perpetuo.
-
O alongamento de condeas e a cadea perpetua encuberta.
-
O elevado número de mortes nos cárceres.
-
A represión cara todxs aquelxs que denuncian as inxustizas e
vulneracións de dereitos dentro dos cárceres.
-
A explotación laboral.
-
O silencio mediático, etc. etc….
