Amosando publicacións coa etiqueta Sanidade. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Sanidade. Amosar todas as publicacións

22/11/15

Guía Para Luchar Por Los Nuevos Tratamientos Contra La Hepatitis C Dentro De Las Cárceles [Actualizada]

Contexto:
El porcentaje de gente enferma de hepatitis C en las cárceles es muy superior al de la calle. Según datos de la Sociedad Española de Sanidad Penitenciaria, un 22% de la población reclusa (unas 14.000 personas) está afectada por el VHC y, de ese porcentaje, un 40,5% –o sea, casi un 10 % de las personas presas: unas 6300– tiene también VIH. La propia Secretaría General de Instituciones Penitenciarias reconoció en 2013 el fallecimiento de ocho personas presas a causa de la hepatitis C, dos más que el año anterior, aunque la población reclusa había disminuido. La actitud de la autoridad carcelera ha sido en todo momento restringir por todos los medios posibles, para ahorrarse unos euros, el acceso de las personas presas, ya no a los nuevos tratamientos, sino a los que habían salido anteriormente al mercado, no tan eficaces como los actuales, pero bastante más que el interferón que se estaba administrando en las cárceles, de terribles efectos secundarios: prohibiendo su prescripción a los médicos bajo sus órdenes; excluyendo a los coinfectados; estableciendo cupos; poniendo como condición para su administración el traslado a un hospital de Madrid; negándose a pagarlos, aunque tuviera que entrar en litigios con las comunidades autónomas, y llegando incluso a desobedecer varias sentencias judiciales que le obligan a ello. De manera que el gasto en tratamientos de hepatitis C bajó un 26,04% entre 2012 y 2013 y un 48% desde 2006.

10/11/15

[C.P. Villena, Alacant] Familiares de Arantza Díaz Villar denuncian a situación de Exterminio Sanitario a que a teñen sometida

(extraido de Abordaxe Revista) 
Colamos (traducido) do Tokata:
dibujo-arantza-libertad-dibujandoporunsuec3b1o Arantza kalera xa!
O primeiro que escoito alén do auricular é a voz crebada dunha sogra (Pilar) narrando a situación da súa nora Arantza Díaz Villar, nestes momentos outra vez ingresada no cárcere de Villena tras o seu paso polo hospital de Alacant. Pilar, entre bágoas grita de rabia e dor “non hai dereito”.
Así é, non hai dereito, a xustiza é a día de hoxe unha palabra prostituída. Nas poltronas da AN e TSJ abundan os corazóns podrecidos de odio, rancor e rédito político. Arantza Díaz Villar é unha presa política do PCE(r) condenada pola súa militancia política.
En maio do 2014 foille detectado un cancro de colón. En xuño foille extirpado e posteriormente foi tratada durante seis meses con quimioterapia.

Durante o mes de xullo deste ano tíñana que sacar ao hospital para unha revisión médica. Con todo durante dous meses desde o cárcere estiveron pospoñendo a súa saída mediante escusas de: “a seguinte quincena…” , “agora é agosto… ata setembro xa nada”, agosto é inhábil nos cárceres en cuestións de saídas médicas; o cancro con todo non descansa…
Esta situación xerou en Arantza estados de ansiedade, xa que vía que, desde o cárcere podían eternizar a súa saída ao hospital. Neste tipo de enfermidades é super importante por unha banda respectar os prazos para as revisións, pois un atraso supón a diferenza entre a vida e a morte, e ademais levar unha vida na medida do posible libre de tensión, unha boa alimentación, calor etc…
Xusto o contrario do que atopas nun cárcere. Cantas chamadas durante estes meses de “aínda non me sacaron…” “isto alárgase”… “agora teño que esperar ata setembro”… “teño as mans durmidas”… “non podo nin coller as bandexas da dor que sinto nos dedos”… “as compañeiras tenme que lavar a roupa”…
Hoxe está no Módulo de Villena, despois de ter que ser sometida a unha segunda operación por reaparición do cancro. Levamos dez días sen escoitar a súa voz e con escasas noticias de cal é nestes momentos o seu estado de saúde, o seu estado emocional… Pasar polo hospital supón o illamento da presa ou o preso, enfrontar a enfermidade sen a posibilidade do acompañamento, da calor do abrazo. Para os familiares e amigos supón a rabia e impotencia de en estes momentos tan difíciles non poder estar aí ao seu lado para arroupala.
Arantza ten as ¾ da condena cumprida, ademais de padecer unha enfermidade grave, demostradamente incurable permanecendo no cárcere.
Arantza debería de estar na rúa xa!
(A.G.L.)

01/11/15

[CP Daroca, Zaragoza] Comunicado de Juan Carlos Rico en apoio e agradecemento a quen solicitan tratamento para todos contra a Hepatite C

(extraido de Abordaxe Revista)
Recollemos (sen traducir) do Boletín Tokata este Comunicado do compa preso, Juan Carlos Rico, que asina en 22 de outubro dende o “matadoiro carcerario de Daroca” e colamos tambén este vídeo do grupo pro-presxs de Madrid:
El motivo de este comunicado, es agradecer a las plataformas ciudadanas y asociaciones de afectados por el virus de hepatitis C (V.H.C.) las manifestaciones y concentraciones solidarias y reivindicativas que se han llevado a cabo en diferentes del Estado español a nivel nacional, demandando al Ministerio del Interior, que los presos/as que padecemos esta enfermedad, tengamos el mismo trato sanitario que las personas en libertad, y por lo tanto se nos proporcionen los medicamentos de última generación, que posibiliten nuestra curación.

Desgraciadamente el Ministerio del Interior, y en lo relativo a este tema, ya ha adoptado su política en materia de sanidad penitenciaria: NOS QUIEREN MUERTOS. Esta afirmación no debe escandalizar a nadie: cuanto menos dinero gasten en el mantenimiento vital de los presos y presas (dinero que roban de los presupuestos que el gobierno de turno les asigna a través de múltiples “exacciones” fraudulentas) más dinero tienen para repartir entre los gestores políticos y económicos de la administración carcelaria, dinero que sale del bolsillo de los ciudadanos contribuyentes, que a través de sus impuestos, pagan por una institución punitiva, que no solo es un fraude a nivel social, ya que no cumple con su misión “resocializadora”, sino que asesina y tortura a las personas que por desgracia están sujetas a su custodia.
Los viejos torturadores y asesinos carcelarios franquistas, gracias la ley de amnistía, promulgada durante la tan publicitada “transición” hacia la Democracia burguesa, no solo permanecieron en sus puestos sino que fueron promocionados dentro de la institución y jamás pagaron uno solo de sus crímenes, cometidos durante décadas en el interior de las cárceles y amparados por el régimen dictatorial. Como consecuencia de ello, pudieron trasmitir y aleccionar sus “conocimientos” en “materia regimental carcelaria”, a las nuevas camadas de carceleros “demócratas”.
Donde la impunidad institucional es histórica, como ocurre en las cárceles del Estado español, el crimen es sistemático.
GRACIAS A TODOS Y TODAS por vuestro apoyo.
Juan Carlos Rico Rodriguez
22 de octubre, 2015, matadero carcelario de Daroca (Zaragoza)

23/09/15

Sábado 26 setembro.- Proposta de Movilización Colectiva para Luitar polos Novos Tratamentos contra a Hepatite C nos Cárceres


(Extraido de AbordaxeRevista) Proposta asinada polo Grupo Pro Presxs de Madrid; Tokata; Presxs a la Calle Asturies; e Ex Presxs Sociales COPEL que fai un chamado para artellar unha convocatoria para concentrarse en 26 de setembro nas portas dos cárceres ou fronte ás delegacións do goberno ou xulgados de vixilancia penitenciaria de cada territorio e exixir que a población reclusa afectada pola hepatite C reciba, como marca a lei, a asistencia sanitaria e os tratamentos de última xeración nas mismas condicións que as demais afectadas.

A tal fin tiraron esta proposta e fan un seu chamado a todas as persoas e grupos libertarios, anarquistas, autónomos… que vexan na luita contra o cárcere, o sistema penal e o poder punitivo do Estado un aspecto fundamental da luita por abolir o réximen totalitario de dominación e explotación que nos oprime, a que sumarse a dita convocatoria, exixindo


¡FIN DO ABANDONO SANITARIO NOS CÁRCERES!
¡ABAIXO O PODER PUNITIVO!
¡DEMOLICIÓN DA MÁQUINA ASASINA!

09/03/15

[Pontevedra] Info actualizada sobre a folga de Javier Guerrero. Texto solidario


 
O compañeiro Javier Guerrero Carvajal leva dende o pasado 11 de decembro de 2014 en folga de fame esixindo, ademáis das demandas da propia campaña Cárcel=Tortura e da loita dxs outrxs presxs contra os malos tratos e os abusos nos cárceres do Estado español, que se revise a súa situación para que lle sexan devoltos os permisos de saída que lle foron retirados como castigo por unha sanción claramente inxusta, e que buscaba, xunto a moitas outras agresións a Javier, tratar de sometelo e impedirlle continuar denunciando o que acontece tras os muros.
(extraido de Abordaxe Revista)
Damos pulo ao correio que nos fixeron chegar os asinantes do texto “algúns anarquistas da cidade de Pontevedra” que se están movilizando en solidariedade con Javier Guerrero, do que nos contan que “xa está a piques de alcanzar o terceiro mes en folga de fame. O motivo polo cal aguantou tanto é que, cando foi operado dos riles, suministráronlle suero, e iso puido calmar un pouco os efectos da súa protesta. Sen embargo, atópase en grave perigo. Agradecemos por tanto difusión por todos os medios posibles”.
Dende Xaneiro, o compañeiro permanece ingresado na Unidade Penitenciaria do Hospital Provincial de Pontevedra, tras un agravio serio da súa saúde ligado a dúas breves folgas de sede – de catro días a primeira e de dous días a segunda – que sumou á súa folga de fame. Alí, Javier rexeitou os sueros e a comida, e a pesar das ameazas diversas que ten recibido (atalo á cama, poñerlle suero contra a súa vontade e outras) continúa a súa loita. O persoal do hospital actúa como cómplice desta tortura e seguindo as ordes da administración penitenciaria de A Lama (prisión pontevedra onde se atopaba internado no momento de iniciar a súa folga de fame) seguen sen deixarlle recibir visitas ou chamadas telefónicas dxs seus familiares e amigxs, limitándolle as visitas dxs abogadxs e negándolle o acceso ó seu expediente médico e á información acerca do seu estado de saúde. Todas estas medidas teñen coma obxectivo tentar disuadilo de continuar coa súa protesta.

19/02/15

[CP de Madrid VII – Extremera] Comunicado chamando a acción: “Queren deixar morrer lentamente os presos enfermos de hepatite C”

(extraido de Abordaxe Revista)

Recollemos (e traducimos) este Comunicado asinado en 1 de febreiro no cárcere de Extremera, publicado na web da campaña Cárcere=Tortura:
a luita continua O Ministerio do Interior Español retratouse “fotograficamente”. Queren deixar morrer lentamente as presxs enfermxs de hepatite C nos seus podres cárceres, xa que prefiren seguir enriquecéndose a custa do que sexa; “programas de tratamento” que non se dan pero que o custo destes, se embolsan nas súas contas os diferentes directores, subdirectores e demais carcereiros da cúspide xerárquica carceraria-policial. Fano con todo, os economatos, a comida e agora descubriron o filón da saúde. O Ministerio do Interior non só é un niño de verdugos, psicópatas, torturadores e asasinos, senón que descubriron un filón máis ao decatarse das substanciosas cifras que manexan con total impunidade, lonxe de calquera control cidadán sobre a xestión económica dos matadoiros nos que se converteron os seus cárceres “Democráticos”.

Estes asasinos embólsanse, mediante diferentes estratexias de “enxeñaría económica fraudulenta”, o 60% do presuposto dirixido a financiar o custo (do mantemento) dos prisioneiros nos seus cárceres: a nós, xs prisioneirxs MÁTANNOS e as cidadáns? pásanlles a factura para que a súa maquinaria de exterminio “disfrazada” teoricamente de palabras como “rehabilitación” e “resocialización” non só siga funcionando a pleno rendemento, senón que lles permita a eles e ás súas familias, seguir embolsándose a pasta que queira a súa “función social”. Sabeis cal é a pena? Que a indiferenza do 90% da poboación, ante a problemática carceraria, lles permite matar, torturar e enfermar as prisioneirxs con total opacidade.

21/02/13

SOS-Sanidade contra o fim das guardas médicas em centros penitenciários

Ante o anuncio de que a Secretaría Xeral de Institucións Penitenciarias pretende suprimir as gardas médicas de presenza física nalgúns Centros Penitenciarios, para aforrar xesto por culpa da crise, a Plataforma SOS Sanidade Pública, quere comunicar que:

1.- Compartimos a preocupación e rexeitamento expresado pola SOCIEDADE ESPAÑOLA DE SANIDADE PENITENCIARIA que atribuía esta medida á vontade de aforro orzamentario da administración , xa que non estivo precedida de ningún estudo nin foi consensuada os profesionais da Sanidade Penitenciaria
2.- Empeorará a saúde da poboación recluída, atentando contra o dereito á saúde das persoas privadas de liberdade
3.- Vulnerará o dereito a unha atención sanitaria en condicións de respecto ao resto da poboación.