Amosando publicacións coa etiqueta Mortes. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Mortes. Amosar todas as publicacións

15/11/16

Condenam as “Nais contra a Impunidade”. As 15 encausadas terám que pagar 720 euros por pessoa mais as custas judiciais. Algumhas anunciam que nom vam pagar e irám ao cárcere.

extraido de Abordaxe Revista

11001882_357550627780195_7492744573080014277_n-300x300

Segundo o publicado numha rede social, num tempo recorde a (im)justiça desta (pseudo)democracia vem de tirar sentência contra as 15 imputadas, membros e solidárias do coletivo “Nais contra a impunidade”, resultando todas declaradas culpáveis de injúrias á Garda Civil e, em consequência, condenadas a multas de 4 € diários durante 6 meses de pago (720 € per cápita mais as costas do juízo que fam um total de 10.800 €) e, no caso de nom pagar a pena multa, esta será substituida por 3 meses de prisom.
Ainda que durante o juízo várias das pessoas imputadas nom foram identificadas por nenhuma testemunha da acusaçom, ve-se que o juiz deu validez de prova a um video caseiro de mala qualidade e feito á distância com um teléfone dum dos picolos para assim condenar á totalidade das 15 imputadas por berrar supostamente “A GARDA CIVIL, TORTURA E ASSASSINA!” na concentraçom que, no ano 2010, e ao igual que em anos anteriores, se estava a exiger o esclarecemento da morte do moço Diego Viña nos calabouços do quartel da Garda Civil em Arteixo em 2004 e, sem que, em nenhum momento, se tivera identificado ás assistentes á concentraçom desse ano; que, e ao igual que em anos anteriores, se limitaram a concentrar-se fronte á igreja de Arteixo, onde os picolos desta localidade e suas famílias soem celebrar a festa da sua patrona católica, apostólica e espanhola, La Pilarica, e nom gostam nadinha que na sua comuniom anual com a igreja católica haja quem reclame justiça para com um moço, Diego, que apareceu morto no calabouço quando contava com só 22 anos, tras ser encirrado a petiçom do seu pai (membro retirado da benemérita) e sem justificaçom algumha para tal encerro; assim como para com outras familiares deste coletivo tamémmortas baixo qustódia e das que seus assassinos seguem goçando de impunidade (e de ai o nome de dito coletivo).
Nada que estranhar desta justiça, pois já durante a vista nom se lhes permitira, por parte do juiz, nem nomear a sua necessidade de esclarecer a morte de Diego: “Esa no es la cuestión, aquí estamos para juzgar un delito de injurias a la Guardia Civil”. Um juízo que ficará nos anais da vergonha, onde a Guarda Civil apresentara-se como vítima de “injúrias” e pouco menos que vitima dum sequestro numha igreja por parte de nais e familiares que queriam saber, e seguem querendo saber, como é que morreu Diego.
Dizer que entre as condenadas, familiares e solidárias, algumhas estám dispostas a nom pagar e mesmo a continuar a celebrar o ato de dó no día 12 de outubro (data na que, os patriotas espanhois, tamém celebram  o início da massacre das culturas americanas pre-colombinas) até que reconheçam que Diego foi detido ilegalmente, e torturado e assassinado baixo qustódia.
Se estás interesada em colaborar economicamente solicita ao mail xosetarrio@naiscontraimpunidade.org o livro “Huye, hombre huye” de Xose Tarrío polo coste de 10 € (sem gastos de envio a partir de pedidos de 10 ejemplares). O dinheiro irá destinado as Nais e o livro é umha ferramenta de denúncia contra os Ficheiros de Especial Seguimento F.I.E.S. e o reflejo de fugas e combate nos cárceres do Estado.
Apoia e Difunde
Como colofom colo acá o espressado numha rede social por umha das Nais condenadas (nom traduço e respeito a sua escrita):
BUENO COMPAÑEROS COMO BEIS LAS MADRES EMOS SALIDO CULPABLES ANE LOS SEÑORES JUEZES ESTA SENTENCIA ES LA BERGUENZA DE ESTE PAIS DONDE SE CULPA ALOS INOCENTES Y LOS CULPABLES KEDAN IMPUNES ENTRAN UNA NOCHE EN UNA CASA LA GUARDIA CIVIL DE ARTEIXO LLAMADA POR EL PADRE DE DIEGO VIÑA EL CUAL ES TAMBIEN GUARDIA CIVIL POR UNA SIMPLE DISCISION CON SU PADRE ENTRAN EN SU CASA SIN ORDEN DE DETENCION Y CON DENUNCIA FALSA DEL PADRE SE LLEBAN AL CHICO Y AL HOTRO DIA SE LO DAN CON LOS PIES POR DELANTE A ESA MADRE SIN MAS ESPLICACIONES DICEN KE SE AHORCO CON SUS PROPIOS PANTALONES LOS CUALES TIRAN ALA BASURA NOSOTRAS LAS MADRES CONTRA LA IMPUNIDAD PEDIMOS ESCLARECIMIENTOS DE LOS ECHOS Y KE SE AGA UNA INVESTIGACION LA CUAL SE LE NIEGA ALA FAMILIA Y POR APOYAR A ESTA Y DECIR KE LA GUARDIA CIVIL TORTURA Y ASESINA NOS ENJUICIAN Y NOS ENCUENTRAN CULPABLES DE INJURIAS Y NOS CONDENAN PORKE EL HONOR DE LA GUARDIA CIVIL ESTA POR ENCIMA DE LA MUERTE DE DIEGO Y POR ENCIMA DEL HONOR DE SU FAMILIA Y EL HONOR DE LOS IMPUTADOS YO COMO UNA DE LAS IMPUTADAS RRECLAMO TAMBIEN MI HONOR PORKE LO TENGO Y SIGO RECLAMANDO Y SEGUIRE ACIENDOLO PORKE SEÑORES JUECES NUESTROS HIJOS TAMBIEN TIENEN HONOR Y TENIAN VIDA Y SE LA AN KITADO DE UN MANOTAZO YO KISIERA SABER SI FUERA UN HIJO DE KUALKIERA DE ELLOS CERRARIAN LA BOCA NO LO CREHO YO PERSONALMENTE SEGUIRE PIDIENDO JUSTICIA PARA DIEGO Y SU FAMILIA NO PIENSO PAGAR UN DURO ASI KE ME TENDRAN KE METER EN LA PUTA CARCEL PERO CON MI DINERO NO COMERAN UN VOGAVANTE MAS EN EL RESTAURANTE

06/03/16

Tokata Y Fuga 5-III-2016. La Muerte De Moisés Soto En La Cárcel De Puerto III Por Abandono De Los Carceleros

Hablamos con gente de Salamanca de la XX marcha a la cárcel de Topas y las jornadas de preparación que se celebran la semana que viene. Comentamos la muerte de Moisés Soto Moreno en la cárcel de Puerto III, víctima de abandono médico y negligencia de los carceleros. Recordamos el juicio en la audiencia nazional contra Mónica Caballero y Francisco Solar, programado para la semana que viene, con peticiones fiscales de 44 años de cárcel. Leemos los estatutos de ASPRELA, propuesta de organización de autodefensa de las personas presas.


09/12/15

[Cangas] Venres 11 ás 19:00′ Charla-Debate: “A Lama traga persoas, cuspe cadáveres” na Casa da Cultura

extraido de Abordaxe Revista
As compas de “Acracia Morrazo” fannos chegar esta súa convocatoria á que damos pulo:
charla a lama copia
Na Charla contaremos con a presencia de Dolores Barrio, nai de Roi Álvarez, morto no cárcere de A Lama por abandono médico; e con Xulia da Silva, nai do anarquista Gabriel Pombo, quen leva 30 anos prisioneiro nos cárceres do estado español, e na atualidade encirrado en Topas (Salamanca).
A charla e posteiror debate terá lugar na Casa da Cultura de Cangas, ubicada na Pza. San Xoan, 10 (ao carón do paseo marítimo)

Organizan “Acracia Morrazo”
Contato: acraciamorrazo(arroba)gmail.com

15/11/15

[C.P. A Lama] Novidades sobre a morte de “Gaviotu”: Aceptado a trámite o recurso contra o arquivo do proceso penal pola súa morte

(extraido de Abordaxe Revista)
Colamos de Esculca:
A Audiencia de Pontevedra acaba de estimar o recurso de apelación contra o arquivo ditado nos autos DP 1084/2014 do Xulgado de Instrución núm. 3 de Pontevedra seguidos pola morte de Eugenio García Serrano, “Gaviotu”. O xulgado de instrución acordara o arquivo do proceso penal instado pola familia que reclamaba a investigación da morte de EGS acontecida no módulo de isolamento do cárcere de A Lama.
vigo_bigO xulgado de instrución acordara o arquivo após recibir o resultado da autopsia (perto de un ano despois do falecemento de EGS) sinalando que o relatorio afirmaba que a morte fora derivada de una patoloxia cardiaca e sen atender as dilixencias de proba instadas pola representación da familia.

Agora o auto de audiencia (714/2015) sinala que ainda que a autopsia parece descartar que a morte fose dolosa, a investigación do xuiz instructor non abonda para excluir outras infraccións penais que pudesen existir e que non foron obxecto de dilixencias probatorias a pesar de petición expresa da familia no proceso. Asi poderían exisir delitos de omisión do deber de socorro ou de homicidio imprudente e mesmo rigor desnecesario. Non podemos esquecer que Gaviotu, que mantiña unha traxectoria penitenciaria sen incidencia en segundo grao (ainda que sen renunciar a vindicaciion dos seus dereitos como preso) foi recluido no modulo de isolamento poucos días antes da morte sen que até hoxe se coñezan os motivos desta decisión, desouvindo o xulgado instrutor a petición da acusacion particular sobre este extremo.

01/11/15

[Mallorca] Morre Osvaldo, un rapaz encirrado no Cárcere para Menores “Es Pinaret” o arder a cela de illamento onde o tiñan encirrado

(extraido de Abordaxe Revista)

Colamos (traducido) do Colectivo No a O’Belen:
menores-infatores
Unha vez máis, morre un rapaz mentres estaba nunha cela de illamento. Unha vez máis chegará un torrente de escusas e posiblemente acabaremos presenciando un bochornoso espectáculo criminalizador dos menores. E, se se complica o asunto, cargarán contra os traballadores en quenda. Pero as irregularidades parecen máis que claras. Na noticia que reproducimos a continuación fica moi claro. Exiximos xustiza:
A investigación policial sobre a morte de Osvaldo, o menor falecido ao arder a súa cela de Es Pinaret, céntrase en saber por que non funcionou o sensor de incendios que había no cuarto de illamento. A Policía Xudicial de Llucmajor traballa para dirimir se se tratou dun saboteo anterior doutros internos ou se foi un fallo no sistema.
A familia personouse na causa.

A medida que avanzan os días vanse coñecendo novos detalles e evidéncianse novos fallos nos sistemas de seguridade do centro de menores, que depende do Govern Balear. O martes, Osvaldo foi recluído na cela de illamento e pouco antes das tres da tarde pegou lume ao colchón cuns mistos que conseguira entrar no centro.
A partir dese momento, encadéanse cinco irregularidades seguidas. A primeira é que os monitores non lle detectan os mistos. A segunda, que o material e a habitación de castigo non é ignífugo, como é obrigatorio. En terceiro lugar o sensor detector de fumes do cuarto non funcionou. A cuarta irregularidade é que os traballadores de garda tardaron bastante tempo en detectar o fume, e foron os berros doutros internos os que lles alertaron. Por último, aos primeiros policías e gardas civís que chegaron a Es Pinaret para axudar prohibíronlles a entrada porque levaban armas. Eses axentes portaban Oxidoc e desfibriladores, que poderían ser de gran axuda nas tarefas de reanimación.
Colectivo No a O’Belen

[C.P. A Lama] Roy Álvarez, morre en circusntancias descoñecidas. E van xa demasiadas mortes neste Cárcere do Horror

(extraido de Abordaxe Revista)

Recollemos do Tokata:
425842  
O pasado martes, 14 de outubro, no cárcere da Lama, morreu Roy Álvarez, aínda non se coñecen oficialmente por que causas. Tampouco saíu, que saibamos, en ningún “medio de comunicación”, pero temos o relato que nos fixo a súa nai no programa de radio Tokata y Fuga, do que transcribimos un fragmento a continuación (que en Abordaxe non traducimos). Lembramos que na nosa coluna da direita tendes aceso ao Dossier sobre torturas e mortes neste cárcere tristemente famoso polas continuas mortes de persoas presas e torturas contra elas que alí se denuncian:

“Para una madre no hay consuelo. ¡Saber que le murió un hijo! ¡En la prisión de A Lama! ¡Por no prestarle auxilios! El viernes, hace ocho días, fui a un vis a vis, llegué arriba de todo y me dicen que mi hijo no quiere comunicar conmigo. Eso me extrañó, porque mi hijo siempre suspiró por mí. Y yo les dije que no, que eso era mentira, que yo no me salía de allí sin ver a mi hijo. Y entonces me dijeron que a me lo iban a llevar en una ambulancia para un hospital, y yo contesté: “¿Dónde está esa ambulancia? ¡Me voy con él!”. Y me dicen que no, y después me dicen que él estaba en enfermería, que se había caído y se había abierto la cabeza. Y yo esperé horas. Me mandaron esperar y yo esperé, esperé, esperé… y fueron horas muy largas. Y después vinieron, y yo les dije: “Bueno, ¿puedo verlo? Quiero que me vea, aunque sea por un cristal, que me diga si de verdad se cayó, yo quiero solamente que me diga eso”. Porque ya le habían dado una paliza muy muy gorda. Lo tuvieron 48 horas atado de pies y manos y le pegaban repetidas veces, iban entrando a pegarle los carceleros, uno tras otro. Puse una denuncia, pero con esa gente no hay quien pueda. ¿Dónde están los derechos humanos? ¡Hablan de defender a la gente que viene del extranjero y a nuestros hijos que tenemos en la cárcel porque roban para la maldita droga nos los matan por no sacarlos a un hospital! Y ya me trajeron a mi hijo, entre dos chicos, me lo traían en el aire, que mi hijo no se tenía de pie. Y yo le dije: “Hijo, ¿te pegaron?” y él me dijo: “No, mamá, me caí porque tengo 40 de fiebre por una bronconeumonía”. Y yo le digo: “¿Que te lleven a un hospital”. Y la doctora, lo único que me supo decir fue que si mi hijo tenía ataques epilépticos. No lo sé, llevaba cuatro años en al cárcel. Yo tengo ataques epilépticos y mi otro hijo también, pero él no lo sé, porque no está ami alcance llevarle al médico. Y entonces, ellos ven eso y no me lo sacaron al médico, y con la cabeza abierta. Le pusieron un vendaje y allí se quedó, no me lo sacaron al médico. Y mi hijo tuvo una convulsión… Bueno, de momento, no tengo el informe del forense, la autopsia aún no la tengo, pero seguramente lo que me van a decir ‒¡Seguro! ¡Seguro!‒ que fue una sobredosis, porque todas las semanas se muere una persona ahí y todos, todos se van por una sobredosis… ¡Qué desgracia la nuestra! ¡Y no tenemos quien defienda a esa pobre gente! Eso es un muro que no nos dejan entrar, no podemos saber, no pueden los pobres chicos hablar, porque luego a los que tienen destinos les dicen: “Cuidado con su destino”, y los tienen amenazados. ¡Eso es una vegüenza lo que está pasando en la cárcel de A Lama! ¡Ahí no hay funcionarios, ahí hay mercenarios! ¡Ahí no cuidan a la gente, ahí les matan!”

04/05/15

[CP Villabona, Asturies] Omar González López “apareceu morto” na súa cela. Xa van 3 nos últimos 6 meses (27 dende 2011!!)

(extraido Abordaxe Revista)

Publicamos (unha vez traducida) esta noticia, se ben non novidade, de outra nova morte nesta prisión, que recollemos do Tokata:
carceles_pancart7O luns, 27 de abril, “apareceu” morto outro preso no cárcere de Villabona, o vixésimo sétimo dende 2011, segundo cifras oficiais, o terceiro nos últimos seis meses. Era Omar González López, un chavalote da conca mineira, langreano, con 29 anos. Os carcereiros din que o “encontraron” a primeira hora da mañá, durante o reconto de antes do almorzo, na cela do módulo 7 onde lle tiñan encerrado, xeado, sentado nunha cadeira, e que xunto ao cadáver encontraron “diversos restos (papel de aluminio, un chisqueiro…) que evidenciaban que o falecido consumira un chino”.

Oficialmente, non se sabe nada sobre as causas da súa morte, a prensa servil transmite, como sempre, a versión dos carcereiros, xunto coas consabidas fórmulas tranquilizadoras encamiñadas a xustificar a indiferenza burocrática: “o interno non presentaba patoloxía previa ningunha, polo que non se descarta que se trate dun novo caso de morte por sobredose de substancias estupefacientes” a pesar de que, como non, “os controis para descubrir drogas na prisión de Villabona se incrementaron nos últimos meses”. “O informe realizado polos médicos forenses será determinante. As investigacións para esclarecer o acontecido corren a cargo da Brigada Xudicial da comandancia da Garda Civil de Gijón. Á espera de coñecer os resultados da autopsia, os axentes interrogaron durante o día de onte os funcionarios e os internos que compartían corredor coa vítima”.
Pero tamén se fala da comparecencia, o martes, ante a “Comisión Mixta sobre o Problema das Drogas”, no congreso dos deputados, do secretario xeral carcereiro Ángel Yuste, cuxa dimisión piden demagoxicamente IU, PSOE e Foro Asturias, non porque morran os presos nos cárceres, senón por non impulsar supostamente a UTE (Unidade Terapeútica Educativa) de Villabona, buque insignia da demagoxia regeneracionista esgrimida polo partido do GAL durante o seu anterior mandato, que non supoñía ningún avance para as persoas presas, senón unha perda de dignidade e de dereitos case tan importante como o réxime especial de castigo e os FIES, en relación cos cales non é máis que a outra cara da mesma moeda, e tampouco impediu en ningún momento que a droga, legal ou ilegal, correse “como Pedro pola súa casa” por Villabona como polo resto dos cárceres, igual que agora, nin que se contabilizasen regularmente as correspondentes mortes por sobredose, igual que agora.
Todo segue o seu camiño, os presos morren, como sempre, en circunstancias nunca suficientemente aclaradas; as construtoras, as empresas de seguridade, as que explotan o traballo escravo dos presos, etc., así como os diversos tipos de “funcionarios”, medran no “negocio do control social do delito”; os traficantes, con uniforme ou de paisano explotan os seus mercados cativos, nos cárceres como na rúa; a policía interroga a todo o mundo, pero rara vez acusa máis que aos desgraciados; os xulgados xeran toneladas de papelame; a administación xustifícase; os políticos e funcionarios arribistas loitan entre eles polas fragullas do poder… sen que a ninguén deles lle importe se as persoas presas morren ou viven, aínda que tampouco lle importe utilizar os seus cadáveres como arma arrojadiza nos seus enfrontamentos retóricos. Por que non esixen, se lles importan tanto as persoas presas, que se proporcione medicación axeitada ás persoas que están a punto de morrer sen ela na mesma UTE de Villabona, mentres as administracións litigan por aforrar o gasto? Todo é “normal”, todo segue o camiño trazado, os voitres de sempre seguen indo ao seu e a nosa xente segue morrendo dentro das súas máquinas asasinas. Quixeramos que a familia e amizades de Omar saiban que compartimos a súa dor e a súa rabia. Prisión demolición!

09/03/15

Ahorcado En La Cárcel De A Lama Borja Martín Gómez

(extraido de Bolentin Tokata)
Según www.farodevigo.es, ha “aparecido” muerto, ahorcado, en la celda del módulo de primer grado donde estaba encerrado, en la cárcel de A Lama, el compañero Borja Martín Gómez, Volvo. Borja era un preso rebelde y reivindicativo que participó, por ejemplo, muy activamente en la campaña Cárcel=Tortura. Lo solían trasladar muy a menudo por su suspuesta “conflictividad” y cada vez que llegaba a una prisión nueva proponía a todo el mundo participar en los ayunos; animados por él se sumaron muchos compañeros. No nos fiamos ni poco ni mucho ni nada de la versión oficial, pues, conociendo a Borja, no nos parece que pudiera tener él ánimo de ahorcarse. En A Lama, prisión famosa por la violencia y mala fe de sus carceleros, murió también supuestamente ahorcado en abril pasado Eugenio García Serrano, Gavioto, sin que sus familiares y amigos hayan podio disipar sus sospechas de que no lo fuera por su propia mano. Recordamos con rabia y cariño a nuestro compañero Borja, corresponsal durante varios años de nuestro  boletín, y esperamos les llegue a quienes le quisieron que la gente del Tokata compartimos intensamente el dolor por su muerte. A continuación, un poema suyo  que nos envió en mayo de 2011.
A ti, Libertad…
A ti, LIBERTAD, que permaneces en vigilia en el sendero de las ansias.
Que percibes la humedad de las lluvias interminables y el hielo de las nieves perpetuas.
Que sientes los pétalos de una flor negra: la de las tristezas densas.
No sufras…
No estás sola…
No temas.
Pues la vida es un trozo de mármol y nosotros los cinceles que golpean la piedra creando la estatua inacabada de nuestros actos.
Atiende, LIBERTAD,
Atiéndeme ahora que te he encontrado:
Busca en tus nervios la tensa sinfonía de los años muertos y derrama en cada nota el silencio de tus miedos.
No sufras…
No estás sola…
No temas.
Pues nosotros somos los sensibles cinceles
Que rebeldes golpean violentos la piedra.
                                                Borja Martín Gómez

22/11/14

[CP Villabona, Asturies] Dimite o diretor após a morte de dous reclusos

(extraido de Abordaxe Revista)

Há coisa dumha semana notificamos neste blogue a morte de Juan V. H. e Jonathan Jesús A. U., presos do módulo oito desta prisom de Villabona, que foram achados mortos nas suas celas. Agora vimos de saber por Ceivar da dimissom do máximo responsável deste centro penitenciário:
villabonaO diretor do centro penitenciário de Villabona (Asturies), Esteban Suárez, solicitou a sua demissom esta segunda feira após foram atopados dous reclusos mortos nesta cadeia o passado 1 de Novembro. Os internos falecidos, Juan V.H. e Jonathan A.V., eram de origem canário, tinham entre 30 e 40 anos estavam condenados por delitos contra a saude pública e roubos. A investigaçom sobre o acontecido continua aberta e as primeiras pesquisas policiais apontam a que nom se trata dumha sobredose de drogas ilegais, segundo palavras do Secretario General de Instituciones Penitenciarias, Ángel Yuste.

A cadeia de Villabona é conhecida por ter desde 1992 e até há ums anos um programa denominado Unidad Terapéutica Educativa (UTE) que foi desmantelado polo próprio ex-director Esteban Suárez. A UTE contava com umha série de profissionais adicados à medicina convencional que tratavam de “reinsertar” à comunidade presa mediante medicamentos e terápia de forma diária. A situaçom agravou-se ao ser despedidos estes profisionais médicos já que a prisom começou a facilitar sem nengum tipo de controlo sobre reclusos todo tipo de medicaçom (anti-depresivos, ansiolíticos, etc) e incluso a dose para vários dias. A diretora da UTE, Rosa Fernández, declarou ao respeito: “tienen todas las drogas legales al alcance de las manos”, em referência á disposiçom do presos.
De igual jeito o sindicato Agrupación de los Cuerpos de la Administración de Instituciones Penitenciarias (Acaip) já denunciara em várias ocasions a dispensaçom nom regulada de medicamentos aos reclusos em Villabona e considera que a morte dos dous canários tem origem neste factor. Também há um ano o funcionário J.V.M.R. deste centro penitenciário enfrontava-se a umha petiçom de cinco anos de prisom por torturas a um preso que tinha acreditado o 73% de minusvalia.
Desde o Organismo Popular Anti-repressivo CEIVAR queremos denunciar novamente as situaçons de torturas presentes de jeito cotiá nas prisons mas também fazer fincapé na “tortura branca” que incide em medicalizar às/aos presas/os até empurrá-las/os a situaçons inumanas e insostíveis que rematam, como neste caso, com a vida de duas pessoas. As empresas farmacéuticas som um dos grandes beneficiados destas políticas penitenciárias mas também as instituçons que advogam pola destruiçom pessoal das/os reclusas/os em contra das suas leis que afirmam no artigo 25.2: “las penas privativas de libertad y las medidas de seguridad estarán orientadas hacia la reeducación y reinserción social”.

30/06/14

[Recodatorio e Actualización] Envío de faxes solidarios pola morte de Eugenio Garcia Serrano "GAVIOTO"

Do Grupo de Apoio a Gavi enviáronos un outro correo no que nos lembran que hai que incluir no escrito os dados de quen envía o fax para que asi o xulgado dea por admitido o mesmo e, de paso, poidan respostar a un nome e un enderezo concreto, tambén se puede mandar en nome de colectivos, etc... pero sempre dando un enderezo, apartado de correos ou, de poder ser, o contacto dalgún avogado. Sen máis adxuntamos o escrito con a modificación feita, só habería que encher os dados e mandalo. Lembramos que a campaña de envíos xa está en marcha e a intención é facelo todas as últimas semanas de cada mes ata que haxa unha resposta favorable. Ademais lembramos a Campaña Urxente de envío de faxes en solidariade con Gabriel Pombo (ver máis acá) con esta proposta de envío conxunto para hoxe venres 27 de xuño, o luns 30 e o martes 1 de xullo

Un grupo de persoas, amigas e coñecidas de Gavi, vimos de redactar un escrito en forma de queixa para mandalo ao xulgado de vixilancia penitenciaria exixíndolle que investigue as causas da súa morte co gallo de depurar responsabilidades ou canto menos para que a súa morte non fique impune como sempre acontece. Non esperamos gran cousa desta xentuza pero tampouco podemos ficar inmovis ante a perda de outro compañeiro a mans dos seus torturadores. Por iso propoñemos realizar un envio de faxes masivos durante a última semana de cada mes (coincidindo con a data da súa morte) para lembrar así a súa memoria e denunciar a impunidade con a que se cometen estas barbaridades. Esperamos sexa esta unha aportación máis ao resto de accións que se están realizando trala morte de Gavioto e que sexa secundada por todas as persoas que o coñecimos e polas que luitan polo fin do sistema penitenciario e pola destrucción dos seus cárceres.

Saude e liberdade

ROMPAMOS OS MUROS DAS PRISIÓNS

Texto (en castelán) para enviar (nº do Fax 986 80 51 41):

Al Juzgado Vigilancia Penitenciaria Nº 2 de Galicia (Pontevedra)
Dña. ................................... con D.N.I.................................... y domicilio en ..............a través del presente escrito vengo a formular queja en base a los siguientes hechos:

El día 30 de abril del presente año falleció en su celda el compañero Eugenio García Serrano y aunque el informe del Centro Penitenciario de A Lama declara que la muerte se debió a una sobredosis de barbitúricos somos muchos los amigos y conocidos de García Serrano que no damos ninguna credibilidad a esta versión. De hecho tres días antes de su fallecimiento estuvo un abogado visitándole y según él mismo ha explicado García Serrano se encontraba animado y no percibió nada extraño que le pudiera alertar de un posible suicidio ni le notó para nada bajo el efecto de drogas sino que estaba totalmente lúcido. Lo mismo corroboran los testimonios de otros internos que compartían módulo con él y lo conocían bien.

A Eugenio García Serrano se le ha caracterizado por llevar una lucha dentro de la cárcel en pos de la dignidad y ante los atropellos de la Administración penitenciaria, todo esto le ha acarreado a lo largo de casi 30 años de prisión todo tipo de sanciones, palizas, torturas y aislamiento por parte de los funcionarios. Existen numerosas quejas y denuncias en el expediente del compañero donde constan todo tipo de prácticas abusivas y degradantes que se repetían habitualmente en el centro de A Lama y otras que reflejan la total indefensión a la que se encontraban expuestos ya que, ni el juzgado ni instituciones penitenciarias, hacía nada al respecto conociendo de sobra la situación de los presos.

Sabemos también que cuando murió llevaba algunos días en las celdas de aislamiento sancionado por la carta de un abogado que le habían encontrado durante un cacheo. Como es posible entonces, si asumimos por un momento la versión de la muerte por sobredosis, que si se encontraba solo en el módulo de aislamiento tuviera acceso a esa cantidad de pastillas para conseguir la sobredosis o como nadie durante los recuentos y el exhaustivo control de ese módulo advirtiera su estado y evitara su muerte. A nosotros la única posibilidad que se nos ocurre es que estos barbitúricos fueron suministrados a la fuerza por los funcionarios y se trataría entonces de un envenenamiento provocado y un acto voluntario de quitarle la vida para poner fin a la resistencia incansable de Eugenio y a su enfrentamiento directo con la cárcel. Además los que lo conocemos recordamos como a lo largo de todos estos años de encierro no consiguieron atrapar sus ansias de salir y vivir en libertad y somos muchos los que tenemos la seguridad de que esta muerte responde a otra represalia más de la propia cárcel contra nuestro amigo, pero que esta vez le ha costado la vida.

No podemos permitir que la muerte de Eugenio sea un numero más en la lista de los compañeros que han perdido su vida dentro de las prisiones mientras se encontraban bajo la custodia de instituciones penitenciarias ni tampoco que todo esto se produzca bajo la más absoluta impunidad de los culpables. Es por ello que solicitamos al juzgado lleve a cabo una investigación real de lo sucedido y no se conforme únicamente con la versión ofrecida por quienes entendemos son los responsables directos de este asesinato. Para lo cual proponemos las siguientes actuaciones:

1. Se investiguen las razones por las cuales le había sido aplicado un régimen cerrado de aislamiento, ya que sabemos que fue una medida absolutamente desproporcionada.

2. Testimonios de los médicos que suministraban la medicación a García Serrano, para conocer su tratamiento y la dosis que recibía, además de las actuaciones llevadas a cabo en el momento de la muerte.

3. Testimonios de los funcionarios, jefe de módulo, jefe de servicio... que estaban de guardia el día del fallecimiento, para conocer el estado previo de García Serrano aquel día.

4. Testimonios de los internos que compartían espacios con él en su misma galería, para contrastar las diferentes versiones.

5. Se recopilen las numerosas quejas y denuncias por agresiones y tratos vejatorios ocurridas en esa cárcel durante los últimos años y que ponen de manifiesto que lo ocurrido con García Serrano no es un hecho puntual ni aislado sinó que responde al habitual funcionamiento dentro de la cárcel de A Lama.

Es todo ello de justicia que reclamamos.

(Aquí iria o lugar dende o que se fai o envío, a data e a sinatura)

GRUPO DE APOYO A GARCÍA SERRANO

Máis información en Abordaxe sobre este asasinato:

- Morre Eugenio García Serrano, Gavioto, en CP A Lama, Compañeiro Infatigable da loita anticarcelaria

- Familiares de Eugenio García, "Gavioto", denuncian responsábeis do cárcere da Lama pola súa morte en prisón

- Actualización [Vigo] Venres 13 e Sábado 21 - Actividades en Homenaxe a "Gaviotu", asasinado no cárcere de A Lama
 
 
extraido de Abordaxe Revista

21/05/14

Familiares de Eugenio García, "Gavioto", denuncian responsábeis do cárcere da Lama pola súa morte en prisón

Recollemos de EsCULcA, organismo que vai comparecer como acusación particular deste caso de morte en prisión. Tal como xa deramos conta en Abordaxe, grazas á información facilitada polas compas do Grupo de Apoio Galiza Sur da Campaña Cárcere=Tortura, o compa Eugenio García, "Gavioto", participante desta Campaña, morrera no CP Lama en 30 de abril de 2014, con 48 anos de idade, "suicidado" polos carcereiros.

Agora dende EsCULcA engaden uns outros dados ao respeito, despois de saber que o seu irmán Luís busca saber as causas da súa morte e acusa o centro de neglixencia e busca xustiza cos responsábeis da morte:

A familia é de Xixón mais Eugenio García, "Gavioto" levaba xa tres anos na Lama. Estaba en segundo grao e no prazo dun ano estaría en condicións de pasar a terceiro grao, co cal se lle abrirían as portas do cárcere, cando menos para saír de permiso. “Unha semana antes da morte chamounos dicindo que o puñan en isolamento. Noteino mal e púxenme en contacto co centro a través da traballadora social e a psicóloga. O motivo do isolamento era que lle encontraran a carta do avogado dun colectivo de defensa dos dereitos dos presos. Conseguín falar co subdirector dous días antes da morte e a resposta foi que non daban explicacións por teléfono e practicamente me colgou. Dous días despois recibimos a chamada do falecemento”, comeza o angustioso relato de Luís, irmán do preso morto que reside en Canarias, o que facía moi complexo un desprazamento rápido á Lama.

10/05/14

Morre Eugenio García Serrano, Gavioto, en CP A Lama, Compañeiro Infatigable da loita anticarcelaria


«Cierra las puertas, echa la aldaba, carcelero. Ata duro a ese hombre: no le atarás el alma. Son muchasllaves, muchos cerrojos, injusticias: No le atarás el alma» (extraído da sua necroloxía)

Dende o Grupo de Apoio Gz.Sur comunicamos a triste noticia de que Eugenio García Serrano, Gavioto, finou no CP A Lama o 30 de abril de 2014, con 48 anos de idade.
En sus 28 anos de encerro Gavioto participou en numerosas loitas pola dignidade das persoas presas e contra o sistema carcerario, como a loita contra los FIES, etc... Como tantos, foi trasladado continuamente de cadeas, denunciando as torturas alí onde estaba e axudando a cantos puido. Teixeiro, A Lama, Villabona, Topas.. son só algunas das cárcere en que defendiu a liberdead e a xustiza.
Gavioto actualmente participaba na campanha contra as torturas e malos tratos Cárcere=Tortura, como grupo de apoio tivemos a sorte de conhecer a Eugenio e poder compartir momentos de loita e encontro,a sua morte como a recente Gorka, companheiro preso en loita asasinado por abandono sanitario, a morte de Tarrio, Ortiz, Heras e tantxs outrxs no puede quedar impune.
Eugenio nom tería calado ante a morte de nengún companheiro, tampouco o faremos nos. Pra falar da morte de Eugenio temos que falar de illamiento, tortura física e psicolóxica, malos tratos e complicidade institucional, xudicial, médica, do persoal.., da drogadicción legal inducida, traslados, regresione de grao inxustificadas, dispersóm, insultos, humillacions, mentiras, presión psicolóxica, censura, represom ...
Gavioto recentemente sufriu no cárcere A Lama múltiples manobras que buscaban provocar a sua inestabilidade psicolóxica, pese a isto él sempre mantivose integro, mostrando umha elevada capacidade de análisi político e social así como una clara intención de denunciar todos os abusos que él ou calquera presx sufrían.
Nom existe melhor forma pra comprender ista realidade que deixar que Gavioto expliquenos polo que estaba a pasar, él mismo o denunciaba a principios de ano “cuando me llevaron a Aislamiento ni siquiera sabía que iba para allí, creía que bajaba al patio. Cuando me lo dijeron dije que, valé que bueno y fui tranquilamente (nadie me puso la mano encima y solo se enteraron dos presos que estaban en la ventana que vieron como fui tranquilo y por mi propio pie). Pues bien, ahora en el parte me ponen que tuvieron que reducirme por la fuerza y que instigué a motines y plantes.. 5 minutos después tocaba asamblea con los presos del programa donde se enteraron que yo estaba en AISLAMIENTO (así que no sé que reducción e instigación al Motín pude hacer en una galería donde todo se escucha porque las celdas son automáticas). Quiero denunciar como “presunto delito de prevaricación” ha quien haya redactado el parte.
Tambén denunciaba a complicidade dos médicos con as torturas, “te acuerdas de que me abrieron un sumario por que la guardia civil me echo espraí pimienta en la sala de Urgencias del Hospital Central de Asturias, pues he pedido copia no solo de ese día sino del día xxx cuando rompí el codo y la muñeca (que todavía no he conseguido que me hicieran una placa de ella), pues primero me decían que la fotocopiadora estaba estropeada y ahora me he quedado fliplado porque la copia del día xx es ilegible y la del día xxx es falsa en todo (no sé cómo lo han hecho)... Por un lado quería denunciar al médico que dijo que se me podía esposar pues sólo tenía una contusión en el brazo. Por otro quiero que me presentes denuncia en el Juzgado de Guardia contra los Servicios Médicos por falsificar un documento médico con la intención de Prevaricar”.

A mediados de abril comunicounos que novamente lle aplicaron illamento, procedendo a un cacheo de cela, requisándolle material e cartas, acusandollo de que “era o líder” numha conspiración contra os cárceres, que recollendo moita información que mandaron a Madrid ( táctica que se ven repetindo para asustar o ameazar...).
Días despois, lamentablemente, aparece morto na sùa cela.

O réximen de illamiento foi denunciado en numerosas ocasiones por organismos internacionais. Persoas que pasan longos anos encerradas en celas minúsculas, sen luz natural nin ventilación, sen actividades, patios reducidos con vallas como gaiolas, illamiento, soidade, …
Gavioto nom morreu de sobredosi de pastillas como queren que pensemos, Gavioto morreu víctima dun sistema penitenciario corrupto, violento e asasino, víctima dumha democracia que creou estas novas cadeas.
Nunca saberemos que poido pasar en realidade, pero sí sabemos que Gavioto ata o seu último día foi ceive e viviu moito máis que moitos escravos en cuarto grao, o FIES nom poido con Gavioto.
Sabemos que Gavioto era querido por moita xente, que se formularan preguntas cómo facemos nos, só podemos decir que últimamente hemos visto a Gavioto forte e con ganas de loitar e denunciar, con dous denuncias cursadas recentemente, entero durante os últimos conflictos en A Lama.
Como peche de este indesexable comunicado, queremos recuperar algumhas letras e accions das que Gavioto formou parte:
-2001, cárcere de Topas, “en ésta cárcel torturaron y apalearon a Manuel Monz Docampo. Los presos de aislamiento, Reinaldo Gómez Guijarro (Jaro), Eugenio García Serrano (Gavioto) y Juan José Bestilleiro Barrientos, como respuesta destrozaron las celdas del módulo FIES, teniendo que permanecer con las celdas inhabitables y sin agua corriente”.
-2002, cárcere de Villabona, “Desde la prisión de Villabona-Asturias, y en concreto desde el aislamiento bunker...
Los presos abajo firmantes venimos a denunciar la situación inhumana a la que nos tienen sometidos lxs carcelerxs comandadxs por el Subdirector de Seguridad …
Esto solo es un pequeño resumen de lo que aquí pasa. Detrás está el dolor y sufrimiento de cada persona presa y de sus familiares. El sadismo con el que este sistema hipócrita destruye siempre a lxs mismxs, siempre a lxs pobres y con el dinero de lxs pobres.
Hoy somos muchos/as lxs que levantamos el puño y luchamos por vivir con dignidad, y por salir así de este camino de podredumbre. Poco a poco, se va formando una conciencia personal y social del atraso de lo que son las cárceles como medio de reinserción del preso o presa, y más cuando estx, en su mayoría, es sólo unx toxicómanx y enfermx de V.I.H. El dolor y envilecimiento de las cárceles está más que demostrado. Así como su altísimo coste y nulo resultado. Es hora de mirarnos al espejo, es hora de ser personas y no ratas.
-2008, cárcere de A Lama, “El día 23/09 se me plantaron en la celda los carceleros y estaba leyendo el correo y uno de ellos me rompió una carta y quiso pegarme. Yo sólo les dí dos ladridos y salieron corriendo (están acostumbrados a pegar a la gente y que no se les revuelvan). El caso es que vinieron unos 15 guardias en plan de amenazas pero no se atrevían a entrar y después de asegurar que no habría paliza, les dejé que me esposaran y me llevaron al celular (1a fase) allí me desnudaron y me golpearon; siguieron con empujones, amenazas y todo tipo de humillaciones. Me tuvieron dos días desnudo en una celda bajo el Art. 72, sin nada y sin patio. Cuando me levantaron el art., en vez de conducirme al módulo 14 de 1er grado, 2a fase, me llevaron al ala corta del celular. Me mantienen en una especie de aislamiento, pues yo debería estar con presos de 2a fase. No me traen ni mis efectos personales, ni mis fotos, ni mis papeles y tampoco me han dado paso a las llamadas.
Yo escribiré al Juez y al Juzgado de Guardia porque se pasan todo el rato amenazando, me quitan mis cosas, y me zarandean para provocarme.”.

NIN F.I.E.S., NIN DISPERSIÓN, NIN ENFERMXS EN PRISIÓN!!

nom é un accidente, é un asasinato
CÁRCERES DEMOLICIÓN

GAVIOTO IRMAN, NOS NOM ESQUECEMOS

01/02/14

3,4 y 5 de Febreiro.- Envio de Faxes polo asesinato do compañeiro Orka

Envío masivo de faxes polo asesinato encuberto do compañeiro Jose Luis Ocaña Diez "Orka" na prisión de Aranjuez (fax nº 91 809 90 47).

Tambén realizar chamadas telefónicas constantes ao Centro de Exterminio de Aranjuez (tfne 91 809 90 29) durante estes días para que saiban que afora temos constancia das torturas e asesinatos que alí ocorren e seguimos en luita para que non fiquen impunes.

Disponibilizamos acá dun modelo de fax

Tambén podedes descargar octavillas informativas.

NON MÁIS MORTES EN PRISIÓN. ABAIXO OS MUROS

extraido de Abordaxe Revista
mais info en:  http://www.carceligualtortura.org/?q=article/envio-de-faxes-los-d%C3%ADas-34-y-5-de-febrero-por-el-asesinato-del-compa%C3%B1ero-orka

12/12/13

Carta Aberta da nai dun meniño morto no Centro de Minores Albaidel (Albacete)

Diríxolle a presente dende o desespero dunha nai rota pola dor e pola incerteza que nos xeran, a min e a toda a miña familia, os feitos que a continuación lle expoño.

Son a nai de Emanuel Gómez Patiño, quen con 15 anos de idade, se encontraba internado dende o mes de agosto pasado no Centro de Menores Albaidel, en Albacete, cumprindo unha medida de internamento de seis meses imposta polo Xulgado de Menores de Ciudad Real.

Encontrándose o meu fillo nesas circunstancias, o pasado 11 de setembro de 2013, recibimos chamada telefónica da Comisaría de Policía de Puertollano pola que se nos comunicaba que o meu fillo aparecera aforcado no seu cuarto do devandito centro de menores, sen que nada puidese facerse pola súa vida. Ao meu fillo enterrámolo o pasado día 13 de setembro.

10/12/13

Impunidad: Deportados Dos testigos Clave En El Caso Del Armenio Muerto En El CIE



A pesar de la petición expresa de adoptar medidas cautelares para evitar la obstrucción a la investigación de la muerte de Alik, el ciudadano armenio que fue encontrado muerto en las dependencias del Centro de Internamiento de Extranjeros (CIE) de zona Franca (Barcelona), este fin de semana la Delegación del Gobierno en Cataluña ha ordenado la deportación de dos de los testigos clave del caso.
Los abogados de Cerremos los CIE y Migrastudium presentaron el pasado jueves por la mañana un escrito al juzgado de vigilancia del CIE –juzgado de instrucción 30– y otro en el juzgado de instrucción 21 de Barcelona –encargado de hacer el levantamiento del cadáver de la víctima y donde se han abierto las diligencias de investigación–, en el que pedían explícitamente que se acordara la declaración como testigos de varios reclusos del centro de internamiento de extranjeros que habían sido testigos de la agresión policial a Alik antes de ser trasladado a la celda de aislamiento y que pudieron oír los gritos y gemidos del hombre durante las horas previas a su muerte. Dos de ellos ya no podrán testificar, porque ya no están en el CIE Zona Franca. La Brigada de Extranjería del Cuerpo Nacional de Policía española les ha deportado a lo largo del fin de semana. Estas dos personas eran clave para esclarecer los hechos, ya que habían oído con nitidez desde su celda los gritos de la víctima poco antes de morir.
El lunes a las 19:30h los amigos de Aramis Manukyan y las entidades Asociación de Armenios en España, Asociación de Armenios en Cataluña Ararat y la Plataforma Cerremos los CIE han convocado una concentración en Via Laietana 43, donde están las dependencias de los responsables de extranjería de la policía. En un vídeo editado por 15mbcntv se muestran incrédulos ante la versión oficial que asegura que su compatriota se suicidó .

26/11/13

Constante Goteo De Muertes En C. P. Albolote

Es vergonzoso el punto de ceguera alcanzado por la sociedad. El C. P. Albolote, Granada, se supone que está lleno de pres@s modélic@s, pero son simples colaboracionistas que por miedo, complicidad y coacción antes los permisos y otros “beneficios” le lavan la cara al talego.
Del exterior no paran de venir grupos “culturales” a hacer teatro, música y otras gaitas, con lo que contribuyen a amortiguar el clamor de quienes sufren día a día injusticias, vejaciones, malos tratos y torturas. Los módulos 1, 4 y 5 son excluídos de estos paripés.
No hace mucho un hombre, Pepe, se cortó las venas y el vientre protestando por el trato de los guardias. Le quedaban pocos meses y era un tío “bragao” y casi pagado. Lo condujeron a Aislamiento y apareció al día siguiente ahorcado. Asesinado por obra u omisión de sus verdugos, los carceleros.

Otra muerte. Un chaval empastillado, J. F. C., en enero de 2.013 cayó dormido sobre la bandeja de la comida. Los compañeros instaron a los guardias a que lo llevaran a enfermería. No lo hicieron y fue subido casi inconsciente a su celda. A la tarde estaba muerto.
La impunidad por tan graves delitos es amparada por el juez Pedro Andrés Joya González

29/09/13

Noticias A Lama e Mansilla de Mulas. Represión Nas Cadeas.

Gabriel B. S., preso preventivo en A Lama, el día 5 de septiembre fue llamado por funcionarios a la entrada del módulo donde le dicen que otro funcionario quiere hablar con él, Gabriel se niega, le insisten y les responde que él no habla con funcionarios, entonces lo trasladan al módulo de aislamiento.
Al día siguiente le notifican una sanción por amenazar de muerte a un funcionario y le aplican el art. 75.1 RP, él se niega a recoger y firmar la notificación, entonces vienen 4 funcionarios con cascos, escudos y porras y otros 4 con porras y le dicen que saque las manos por la puerta de seguridad para ser esposado, y así lo hace, sin oponer resistencia.
Lo trasladan a una celda especial donde lo amarran a la cama, situación en la que permaneció 14 horas, desde las 21 horas del 6 de septiembre hasta las 11 horas del 7 de septiembre.
Se ha interpuesto denuncia por tales hechos ante el Juzgado de Guardia de Pontevedra.

Absalam D., ciudadano marroquí preso en Mansilla de las Mulas, falleció de cáncer en el hospital de León sobre el 20 de septiembre (fecha sin confirmar).
Hacía unos dos meses que le habían concedido la libertad condicional por enfermedad terminal y estaba pendiente de ser trasladado a su país.
STOP TORTURAS
SOLIDARIEDADE  PRESXS EN LOITA

15/07/13

Nueva muerte en un centro de menores

Según denuncian desde www.centrosdemenores.es, un chaval de 15 años ha muerto ahorcado en el Centro de Observación y Acogida de Pamplona, gestionado por la Fundación Illundaín. Parece ser que el joven se suicidó mientras se encontraba en su habitación cumpliendo una sanción (es decir, ha muerto estando en aislamiento). Hace dos años, otro joven perdía la vida bajo la custodia de esta misma Fundación (noticia que se puede consultar en Europapress)
Otra vez una trágica noticia desmonta la propaganda oficial sobre los centros de menores. Y una vez más el suceso ha ocurrido en un centro de menores privatizado. ¿Qué más tiene que pasar para que reaccionen las administraciones? En realidad no van a reaccionar, salvo que la presión social les obligue. Como ocurrió en Castilla La Mancha tras la publicación de un duro informe del Defensor del Pueblo, la muerte de una niña y tras sumarse los sindicatos UGT, CGT, CNT STE-CLM y Sindicato de Estudiantes a la denuncia pública contra la Fundación O´Belen mantenida en el tiempo por diversos colectivos sociales. La Junta finalmente clausuró los centros terapéuticos gestionados por O´Belen y los menores allí internados pasaron a ser atendidos en un nuevo centro de titularidad y gestión pública. Un gran paso adelante que se vio frustrado con la llegada al poder de Cospedal y Rajoy (las modificaciones legislativas en trámite fueron paralizadas con el adelanto electoral en 2011). Queda claro que el único camino es seguir luchando y denunciando lo que ocurre con los chavales de nuestros barrios.