Chamemos ás cousas polo seu Nome: ¿Institutos de Menores ou Empresas Carcerarias de Tortura e Morte?

(extraido de Abordaxe Revista)

Colamos e traducimos do Boletín Tokata esta reflexión feita na Argentina e publicada na web AgenciaParaLaLibertad :

Nota de Tokata: Ao fío da noticia da morte dun rapaz na cela de illamento do cárcere para menores onde se atopaba preso en Mallorca e o goteo de constantes denuncias sobre a existencia de celas de illamentos (Nacións Unidas prohibe está práctica para menores de idade), a excesiva medicación dos rapaces que pasan a estar literalmente drogados por elevadas doses de psicofármacos, os constantes malos tratos polas denominadas contencións físicas dos gardas de seguridade e/ou educadores ou por agresións directas, a incomunicación directa co exterior, a extremada desatención e a falta de autonomía e a progresiva institucionalicación dos rapaces… lévanos a facer unha extrapolación do seguinte artigo-denuncia e afirmar que o que nel denúnciase é o que nestes cárceres para nenos deste estado español vén sucedendo.
É hora de que chamemos ás cousas polo seu nome. Basta de eufemismos con iso de “Institutos”, que non nos de medo chamarlles polo seu nome: Empresas Carcerarias de Tortura e Morte. Referímonos aos mal chamados institutos de menores correspondentes á cidade de Córdoba (Argentina) a cargo da Secretaría de Nenez, Adolescencia e Familia (Senaf) que ao longo destes anos veñen demostrando a súa falta de intencións e políticas para conter e ofrecer un escape real da roda carceraria aos menores que se atopan privados da súa liberdade.

En maio deste ano (2015) atoparan morto na súa cela a Nicolás Peralta, mozo de 16 anos que se atopaba tras as reixas no pavillón Novo Sol desde o 23 de Decembro do 2014. Nas súas liñas, diferentes medios aludiron a que “o mozo tomou a decisión de autoagredirse colgándose dunha saba”. ¡Basta de encubrir ao Estado e o abandono ao que somete aos menores en situación de peche e á marxinación desde o berce! O testemuño dos seus familiares deu a coñecer que “ao atopar o seu corpo, este mostraba evidencias de ser golpeado”. Nicolás é un máis dos rapaces que se suma á lista de supostos “suicidios” dentro da Complexo Esperanza como Guillermo Palleres (achado morto en setembro do 2013).

Los internados del miedo (Documental TV3 en castellano)

[Mallorca] Morre Osvaldo, un rapaz encirrado no Cárcere para Menores “Es Pinaret” o arder a cela de illamento onde o tiñan encirrado

(extraido de Abordaxe Revista)

Colamos (traducido) do Colectivo No a O’Belen:

Unha vez máis, morre un rapaz mentres estaba nunha cela de illamento. Unha vez máis chegará un torrente de escusas e posiblemente acabaremos presenciando un bochornoso espectáculo criminalizador dos menores. E, se se complica o asunto, cargarán contra os traballadores en quenda. Pero as irregularidades parecen máis que claras. Na noticia que reproducimos a continuación fica moi claro. Exiximos xustiza:
A investigación policial sobre a morte de Osvaldo, o menor falecido ao arder a súa cela de Es Pinaret, céntrase en saber por que non funcionou o sensor de incendios que había no cuarto de illamento. A Policía Xudicial de Llucmajor traballa para dirimir se se tratou dun saboteo anterior doutros internos ou se foi un fallo no sistema.
A familia personouse na causa.

A medida que avanzan os días vanse coñecendo novos detalles e evidéncianse novos fallos nos sistemas de seguridade do centro de menores, que depende do Govern Balear. O martes, Osvaldo foi recluído na cela de illamento e pouco antes das tres da tarde pegou lume ao colchón cuns mistos que conseguira entrar no centro.
A partir dese momento, encadéanse cinco irregularidades seguidas. A primeira é que os monitores non lle detectan os mistos. A segunda, que o material e a habitación de castigo non é ignífugo, como é obrigatorio. En terceiro lugar o sensor detector de fumes do cuarto non funcionou. A cuarta irregularidade é que os traballadores de garda tardaron bastante tempo en detectar o fume, e foron os berros doutros internos os que lles alertaron. Por último, aos primeiros policías e gardas civís que chegaron a Es Pinaret para axudar prohibíronlles a entrada porque levaban armas. Eses axentes portaban Oxidoc e desfibriladores, que poderían ser de gran axuda nas tarefas de reanimación.
Colectivo No a O’Belen

[C.P. A Lama] Roy Álvarez, morre en circusntancias descoñecidas. E van xa demasiadas mortes neste Cárcere do Horror

(extraido de Abordaxe Revista)

Recollemos do Tokata:
 
O pasado martes, 14 de outubro, no cárcere da Lama, morreu Roy Álvarez, aínda non se coñecen oficialmente por que causas. Tampouco saíu, que saibamos, en ningún “medio de comunicación”, pero temos o relato que nos fixo a súa nai no programa de radio Tokata y Fuga, do que transcribimos un fragmento a continuación (que en Abordaxe non traducimos). Lembramos que na nosa coluna da direita tendes aceso ao Dossier sobre torturas e mortes neste cárcere tristemente famoso polas continuas mortes de persoas presas e torturas contra elas que alí se denuncian:

“Para una madre no hay consuelo. ¡Saber que le murió un hijo! ¡En la prisión de A Lama! ¡Por no prestarle auxilios! El viernes, hace ocho días, fui a un vis a vis, llegué arriba de todo y me dicen que mi hijo no quiere comunicar conmigo. Eso me extrañó, porque mi hijo siempre suspiró por mí. Y yo les dije que no, que eso era mentira, que yo no me salía de allí sin ver a mi hijo. Y entonces me dijeron que a me lo iban a llevar en una ambulancia para un hospital, y yo contesté: “¿Dónde está esa ambulancia? ¡Me voy con él!”. Y me dicen que no, y después me dicen que él estaba en enfermería, que se había caído y se había abierto la cabeza. Y yo esperé horas. Me mandaron esperar y yo esperé, esperé, esperé… y fueron horas muy largas. Y después vinieron, y yo les dije: “Bueno, ¿puedo verlo? Quiero que me vea, aunque sea por un cristal, que me diga si de verdad se cayó, yo quiero solamente que me diga eso”. Porque ya le habían dado una paliza muy muy gorda. Lo tuvieron 48 horas atado de pies y manos y le pegaban repetidas veces, iban entrando a pegarle los carceleros, uno tras otro. Puse una denuncia, pero con esa gente no hay quien pueda. ¿Dónde están los derechos humanos? ¡Hablan de defender a la gente que viene del extranjero y a nuestros hijos que tenemos en la cárcel porque roban para la maldita droga nos los matan por no sacarlos a un hospital! Y ya me trajeron a mi hijo, entre dos chicos, me lo traían en el aire, que mi hijo no se tenía de pie. Y yo le dije: “Hijo, ¿te pegaron?” y él me dijo: “No, mamá, me caí porque tengo 40 de fiebre por una bronconeumonía”. Y yo le digo: “¿Que te lleven a un hospital”. Y la doctora, lo único que me supo decir fue que si mi hijo tenía ataques epilépticos. No lo sé, llevaba cuatro años en al cárcel. Yo tengo ataques epilépticos y mi otro hijo también, pero él no lo sé, porque no está ami alcance llevarle al médico. Y entonces, ellos ven eso y no me lo sacaron al médico, y con la cabeza abierta. Le pusieron un vendaje y allí se quedó, no me lo sacaron al médico. Y mi hijo tuvo una convulsión… Bueno, de momento, no tengo el informe del forense, la autopsia aún no la tengo, pero seguramente lo que me van a decir ‒¡Seguro! ¡Seguro!‒ que fue una sobredosis, porque todas las semanas se muere una persona ahí y todos, todos se van por una sobredosis… ¡Qué desgracia la nuestra! ¡Y no tenemos quien defienda a esa pobre gente! Eso es un muro que no nos dejan entrar, no podemos saber, no pueden los pobres chicos hablar, porque luego a los que tienen destinos les dicen: “Cuidado con su destino”, y los tienen amenazados. ¡Eso es una vegüenza lo que está pasando en la cárcel de A Lama! ¡Ahí no hay funcionarios, ahí hay mercenarios! ¡Ahí no cuidan a la gente, ahí les matan!”

[CP Dueñas] Solidariedade con o anarquista Juankar Santana, quen está sofrendo máis abuso de autoridade dos carcereiros

(extraido de Abordaxe Resvista)

Recibimos por correo esta denuncia da situación de Juankar (que traducimos e colamos):
Novo castigo para o compañeiro
 Ademais dos tres meses de prohibición das visitas e os dous días de illamento total que sufriu agora quérenlle engadir 38 días mais de illamento na cela. Así llo notificaron hai un mes, aínda que nos chegou a noticia hai uns días.
Os feitos

O 15 de agosto o prisioneiro Juankar tiña unha visita coa súa compañeira, un cara a cara programado meses antes; ese día notifícaselle que o cara a cara non o pode facer. Á protesta que segue, por esa arbitrariedade, respóndenlle que por que a súa compañeira veu desde tan lonxe (Italia), “concédeselle” unha visita a través dun cristal. A arrogancia e sen razón dos gardiáns fai que os ánimos se caldeen, Juankar non está disposto a sufrir o enésimo adiamento do seu dereito á visita, grita que ten ese dereito e pide o seu cumprimento. Como resposta lévanno pola forza e méteno dous días en illamento para, logo, trasladalo a un módulo máis conflitivo.
Máis tarde chégalle o aviso da prohibición das visitas polo devandito tempo e agora esta última vinganza por parte dos carcereiros, cara a un detido ao que quererían someter e anular pero non o conseguen. ¿É seica un privilexio pedir que se respecten as súas propias normas?
Algunhas palabras do compañeiro do 15.09.2015
“Esta mañá entregáronme unha proposta de parte disciplinario polo sucedido o pasado 15.08.2015, a parte dos dous días de Illamento Provisional, non contentos con restrinxirme todas as comunicacións por tres meses (…) pois resulta que me propoñen 38 días de Illamento en cela por un só parte con 2 faltas moi graves (Agredir/Ameazar/Coaccionar persoas e Resistencia activa/Grave incumprimento de ordenes) e 2 faltas graves máis (Calumniar/Inxuriar/Insultar/Faltar ao respecto e inutilizar dependencias) e todo isto polos mesmos feitos…”.
As acusacións que se lle imputan comprenden case todo o corolario do código penal: faltan as acusacións de torturas e abuso de poder, estas si, parece ser patrimonio único das autoridades, neste caso carcerarias.
Por todo iso, facemos esta denuncia publica para protestar polas condicións coas que manteñen ao compañeiro. Ningún compañeiro esta só e faremos todo o que esta en as nosas mans para que nin Juankar nin ningún/ha outrx compañeirx pase polo que o esta padecendo.
Contra o seu mundo de cárceres, cadeas e xugos.
¡Non descansaremos ata ver libre ao noso compañeiro Juankar!
¡A solidariedade é a nosa arma!
¡¡Anarquistas contra todas as gaiolas!!

[C.P. Topas, Salamanca] Situação atualizada de Noelia Cotelo

 

Nos chegou uma petição de Noelia pedindo a divulgação de suas denúncias sobre a sua situação atual no Centro Penitenciário de Topas em Salamanca, para onde acaba de ser transferida.

(extraido de Abordaxe Revista)

Colamos da ANA a tradução deste texto publicado no blogue das “juventudes libertarias de Málaga” en 19 de outubro:
Noelia denuncia os abusos de poderes exorbitantes do Centro, assim como o fato de que o Centro não cumpre nem seu próprio regulamento penitenciário, fazendo o que lhes dá vontade com as reclusas e aproveitando-se de que ninguém se queixa nem reclama.
Ainda que Noelia esteja encarcerada há 8 anos, nunca conheceu condições de repressão tão duras como ali, segundo suas próprias palavras: “Aqui não maltratam uma pessoa concreta por um motivo concreto senão a todas a torto e a direito”.

Após três meses no Centro de Topas, onde já começa o frio, Noelia ainda não recebeu seus objetos pessoais entre o que está sua roupa de inverno, coisa que quando reclamou lhe disseram que a compre com seu dinheiro, além de comunicar-lhe que o translado de suas coisas correrá por sua conta.
Em 4 de setembro Noelia é transladada só à primeira galeria, onde antes havia homens, tão longe de suas companheiras que não podem nem ouvi-la ainda que gritando, encontrando-se isolada e totalmente incomunicável.
Encorajamos-lhe a divulgar e denunciar a situação de isolamento e repressão que sofre Noelia assim como a escrever-lhe, chamar ao Centro Penitenciário de Topas e mostrar vossa solidariedade da melhor maneira que consiga.
• Endereço para escrever a Noelia:
Noelia Cotelo Riveiro
Centro Penitenciário de Topas, Ctra.N-630 Km. 313.4, 37799, Salamanca.
• Telefones do Centro Penitenciário de Topas para chamar perguntando por Noelia:
923 12 71 00 y 923 12 71 16
Fonte: https://juventudeslibertariasmalaga.wordpress.com/2015/10/19/situacion-actualizada-de-noelia-cotelo-en-el-c-p-de-topas/

Sábado 26 setembro.- Proposta de Movilización Colectiva para Luitar polos Novos Tratamentos contra a Hepatite C nos Cárceres

(Extraido de AbordaxeRevista) Proposta asinada polo Grupo Pro Presxs de Madrid; Tokata; Presxs a la Calle Asturies; e Ex Presxs Sociales COPEL que fai un chamado para artellar unha convocatoria para concentrarse en 26 de setembro nas portas dos cárceres ou fronte ás delegacións do goberno ou xulgados de vixilancia penitenciaria de cada territorio e exixir que a población reclusa afectada pola hepatite C reciba, como marca a lei, a asistencia sanitaria e os tratamentos de última xeración nas mismas condicións que as demais afectadas.

A tal fin tiraron esta proposta e fan un seu chamado a todas as persoas e grupos libertarios, anarquistas, autónomos… que vexan na luita contra o cárcere, o sistema penal e o poder punitivo do Estado un aspecto fundamental da luita por abolir o réximen totalitario de dominación e explotación que nos oprime, a que sumarse a dita convocatoria, exixindo

¡FIN DO ABANDONO SANITARIO NOS CÁRCERES!
¡ABAIXO O PODER PUNITIVO!
¡DEMOLICIÓN DA MÁQUINA ASASINA!